Het Orkest van de Achttiende Eeuw brengt in dit concert een ode aan de vergeten componiste Marianna Martines. Samen met sopraan Elisabeth Hetherington (winnaar Nederlandse Muziekprijs 2024) en met een regie van Peter Leung  vertellen zij het verhaal van deze multigetalenteerde vrouw uit Wenen.

Als jong meisje deelde Marianna Martines een huis met de worstelende componist Joseph Haydn en de flamboyante dichter en librettist Pietro Metastasio. Als vrouw fascineerde ze zowel het koningshuis als het publiek met haar expressieve stem, virtuoze klavecimbelspel en vurige composities. Later, als docent, richtte ze een zangschool voor meisjes op, waarmee ze de stemmen van de beste 18e-eeuwse artiesten van Wenen vormgaf.

Na haar dood raakte haar naam langzaam in vergetelheid.

Meer dan 200 jaar laten brengen O18c en Elisabeth Hetherington haar weer tot leven op het podium. Centraal staan twee van haar mooiste werken: ‘La Tempeste’ en ‘Berenice, ah che fai’. Daaromheen plooit het orkest muziek van haar tijdgenoot Haydn, en een compleet nieuwe compositie van Kate Moore.

Het verhaal van Martines is er niet een van vergetelheid; het is er een van veerkracht, triomf en een onwrikbaar karakter.

Dit seizoen staat het Orkest van de Achttiende Eeuw voor het eerst schouder aan schouder met het Vlaams Radiokoor. Dirigent Bart van Reyn leidt het orkest en koor in iconisch repertoire van de grootste componisten: Mozarts Mis in c klein is na het Requiem zijn populairste koorwerk, en niet zonder reden. De vijfde symfonie van Beethoven is zo beroemd dat het een van de weinige klassieke werken is die we kunnen duiden met slechts het cijfer. Twee wereld beroemde stukken in c mineur in één concert.

En zoals het vaak gaat met overbekende werken, hebben we als liefhebbers, luisteraars en musici na een tijd de neiging om dingen voor lief te nemen. ‘Alweer’ Beethoven 5; Maar net zoals cliches soms niet zonder reden cliche zijn, is iconisch repertoire zeker niet zonder reden iconisch. Deze muziek, de emotie en de energie die erin zit, is ongeëvenaard.

“The most sublime noise that has ever penetrated into the ear of man” schreef E.M Forster over de vijfde van Beethoven, maar dit had net zo goed op de Mis in c klein van toepassing kunnen zijn. Het Orkest van de Achttiende Eeuw en het Vlaams Radiokoor laten u horen hoe ‘sublime’ dat nou eigenlijk is.